Niepubluczna Poradnia Zdrowia Psychicznego
Anna Owczarek -twój profesjonalny albo cos tam
Witaj na moje stronie jeżeli tu trafiłes to jestes w połowie drogi do sukcesu
albo jakies inne zachecajace hasło
Oferta
Psychoterapia dla dorosłych
Psychoterapia indywidualna jest metodą , która zmierza do samopoznania. W procesie terapii klient prowadzony przez terapeuty sam uczy się rozpoznawać źródła własnych trudności, odkrywa siebie i innych, uzyskuje wgląd, dziki któremu może efektywniej funkcjonować w życiu. Jest to zazwyczaj proces długotrwały. W większości przypadków prowadzę psychoterapię długoterminową, ktra trwa minimum 1 rok z częstotliwoscią co najmniej 1 sesja terapeutyczna w tygodniu. Każda sesja jest oddzielnie płatna.
Szkolenia i warsztaty on-line
W przygotowaniu
Konsultacje małżeńskie
Jest to kilka spotkań (od 1 do 5) z parą małżonków trwających około 1,5 godziny. Spotkania te mają na celu określenie przyczyn doświadczanych w małżeństwie trudności, określenie realnych celów do pracy oraz przedstawienie propozycji dalszych form pracy w kierunku lepszego funkcjonowania. Priorytetem i warunkiem odbycia konsultacji jest to, aby mogły się one odbyć w atmosferze wzajemnego poszanowania i przestrzeni dla każdego z małżonkow na przedstawienie swojego punktu widzenia.
Konsultacje psychologiczne
Jest to krótsza forma pomocy niż psychoterapia, której celem jest udzielenie konkretnego wsparcia, wiedzy, narzędzi osobom znajdującym się w sytuacji kryzysowej. W przeciwieństwie do psychoterapii terapeuta może tu udzielać konkretnych porad, wskazówek, i elementów psychoedukacji. W ramach poradnictwa analizuje się okoliczność życiową, udziela się wskazówek odnośnie poprawy komunikacji, albo innych narzędzi niezbędnych do poradzenia sobie z nią.
Psychoterapia indywidualna jest metodą , która zmierza do samopoznania.
W procesie terapii klient prowadzony przez terapeuty sam uczy się rozpoznawać źródła własnych trudności, odkrywa
siebie i
innych, uzyskuje wgląd, dziki któremu może efektywniej funkcjonować w życiu. Jest to zazwyczaj
proces długotrwały. W większości przypadków prowadzę psychoterapię długoterminową, ktra trwa minimum 1 rok z
częstotliwoscią co
najmniej 1 sesja terapeutyczna w tygodniu. Każda sesja jest oddzielnie płatna.
Poprosze o aktualny txt
Jest to kilka spotkań (od 1 do 5) z parą małżonków trwających około 1,5 godziny.
Spotkania te mają na celu określenie przyczyn doświadczanych w małżeństwie trudności, określenie realnych celów do
pracy oraz przedstawienie propozycji dalszych form pracy w kierunku lepszego funkcjonowania.
Priorytetem i warunkiem odbycia konsultacji jest to, aby mogły się one odbyć w atmosferze
wzajemnego poszanowania i przestrzeni dla każdego z małżonkow na przedstawienie swojego
punktu widzenia.
Jest to krótsza forma pomocy niż psychoterapia, której celem jest udzielenie konkretnego wsparcia,
wiedzy, narzędzi osobom znajdującym się w sytuacji kryzysowej.
W przeciwieństwie do psychoterapii terapeuta może tu udzielać konkretnych porad, wskazówek, i elementów
psychoedukacji. W ramach
poradnictwa analizuje się okoliczność życiową, udziela się wskazówek odnośnie poprawy
komunikacji, albo innych narzędzi niezbędnych do poradzenia sobie z nią.
Obszar pomocy
Relacje interpersonalne odgrywają kluczową rolę w naszym życiu, wpływając na nasze samopoczucie, zdrowie
psychiczne i
ogólną jakość życia. Trudności w relacjach mogą być źródłem stresu, niepokoju i frustracji. W takich przypadkach
psychoterapia może stanowić skuteczne narzędzie do zrozumienia, przepracowania i odbudowy zdrowych wzorców
zachowań
interpersonalnych. Poniżej przedstawione zostaną możliwości w jaki sposób psychoterapia może pomóc w radzeniu
sobie z
trudnościami w relacjach interpersonalnych.
Charakterystyka trudności w relacjach interpersonalnych-najczęstsze formy:konflikty,
problemy z komunikacją,
trudności w nawiązywaniu bliskich więzi
powtarzające się toksyczne wzorce
Trudności te mogą objawiać sie we wszystkich sferach życia np. tylko w pracy, albo we wszystkich środowiskach (relacje partnerskie, rodzinne, zawodowe, towarzyskie). W takich wypadkó istnieje wysokie prawdopodobie nstwo, że osoba ktora takie trudności przejawia charakteryzuje sie zaburzoną osobowością. Istotą zaburzonej osobowości jest niewłaściwy sposób spostrzegania i interpretowania zarówno swojego swiata wewnętrznego (własne myśli, odczucia,, interpretacje) , jak i otaczających osób.Trudności interpersonalne najczęściej wynikają z braku umiejętności rozwiązywania konfliktów, niskiego poczucia własnej wartości, traumy z przeszłości czy niezdrowych doświadczeń związanych z relacjami.
Jak psychoterapia może pomóc?
Zrozumienie głębokich przekonań: Psychoterapia może pomóc w identyfikacji głębokich przekonań i wzorców
zachowań,
które kształtują nasze relacje. Często są to mechanizmy obronne, które wynikają z doświadczeń życiowych.
Przetwarzanie traumy- w tym wypadku terapia może pomóc w przetwarzaniu tych doświadczeń i zminimalizowaniu
ich
negatywnego wpływu na teraźniejszość.
Nauka umiejętności komunikacyjnych- rozwijanie zdolności komunikacyjnych, takich jak aktywne słuchanie,
wyrażanie
uczuć czy skuteczne rozwiązywanie konfliktów podnosi jakość relacj międzyludzkich
Budowanie zdrowej samooceny: Praca nad budowaniem zdrowego poczucia własnej wartości może pomóc w redukcji
lęków i
niepewności w relacjach.
Rozwijanie empatii i zrozumienia- poprzez rozwijanie umiejętności empatii i zrozumienia stanowiska drugiej
osoby
terapia pomaga poprawić jakość komunikacji.
Rodzaje psychoterapii przydatne w radzeniu sobie z trudnościami w relacjach interpersonalnych:
Terapia poznawczo-behawioralna (CBT): Skupia się na identyfikacji i zmianie myśli i przekonań, które wpływają na nasze zachowanie w relacjach.
Terapia psychodynamiczna: Pomaga w zrozumieniu głębszych mechanizmów i korzeni trudności w relacjach, często opierając się na analizie doświadczeń z dzieciństwa.
Terapia interpersonalna: Skoncentrowana na rozwijaniu umiejętności komunikacyjnych i rozwiązywania problemów w relacjach.
Terapia rodziny i par: Kiedy trudności dotyczą relacji rodzinnych lub partnerskich, terapia grupowa może pomóc w poprawie dynamiki grupy.
Podsumowanie
Trudności w relacjach interpersonalnych mogą wpływać na różne aspekty naszego życia. Psychoterapia może pomóc w identyfikacji źródeł trudności, zrozumieniu głębszych mechanizmów oraz rozwijaniu zdrowych wzorców zachowań w relacjach. Dzięki różnym podejściom terapeutycznym, osoby doświadczające trudności w relacjach mogą nauczyć się lepiej komunikować, radzić sobie z konfliktami i budować zdrowe więzi z innymi.
Charakterystyka trudności w relacjach interpersonalnych-najczęstsze formy:
Trudności te mogą objawiać sie we wszystkich sferach życia np. tylko w pracy, albo we wszystkich środowiskach (relacje partnerskie, rodzinne, zawodowe, towarzyskie). W takich wypadkó istnieje wysokie prawdopodobie nstwo, że osoba ktora takie trudności przejawia charakteryzuje sie zaburzoną osobowością. Istotą zaburzonej osobowości jest niewłaściwy sposób spostrzegania i interpretowania zarówno swojego swiata wewnętrznego (własne myśli, odczucia,, interpretacje) , jak i otaczających osób.Trudności interpersonalne najczęściej wynikają z braku umiejętności rozwiązywania konfliktów, niskiego poczucia własnej wartości, traumy z przeszłości czy niezdrowych doświadczeń związanych z relacjami.
Jak psychoterapia może pomóc?
Terapia poznawczo-behawioralna (CBT): Skupia się na identyfikacji i zmianie myśli i przekonań, które wpływają na nasze zachowanie w relacjach.
Terapia psychodynamiczna: Pomaga w zrozumieniu głębszych mechanizmów i korzeni trudności w relacjach, często opierając się na analizie doświadczeń z dzieciństwa.
Terapia interpersonalna: Skoncentrowana na rozwijaniu umiejętności komunikacyjnych i rozwiązywania problemów w relacjach.
Terapia rodziny i par: Kiedy trudności dotyczą relacji rodzinnych lub partnerskich, terapia grupowa może pomóc w poprawie dynamiki grupy.
Podsumowanie
Trudności w relacjach interpersonalnych mogą wpływać na różne aspekty naszego życia. Psychoterapia może pomóc w identyfikacji źródeł trudności, zrozumieniu głębszych mechanizmów oraz rozwijaniu zdrowych wzorców zachowań w relacjach. Dzięki różnym podejściom terapeutycznym, osoby doświadczające trudności w relacjach mogą nauczyć się lepiej komunikować, radzić sobie z konfliktami i budować zdrowe więzi z innymi.
Co to jest uzależnienie behawioralne?
Uzależnieniem behawioralnym, inaczej czynnościowym, nazywamy grupę objawów związanych z wielokrotnym, długotrwałym i utrwalonym powtarzaniem konkretnej czynności. Działanie takie ma na celu zredukowanie złego samopoczucia i wewnętrznego napięcia poprzez osiągnięcie uczucia przyjemności, zaspokojenia, radości czy nawet euforii przez osobę wykonującą daną czynność. Zazwyczaj są to zachowania akceptowane społecznie.
Wspólną cechą wszystkich uzależnień jest zaburzona kontrola impulsów, którym osoba z takimi problemami nie jest w stanie się oprzeć, a poddanie się im przynosi poczucie ulgi.
Wyróżnić można kilka modeli uzależnień, np. model biomedyczny, w którym za rozwinięcie się nałogu odpowiadać mają przekaźniki w mózgu oraz geny; model psychodynamiczny, który upatruje w traumatycznych wydarzeniach z dzieciństwa przyczynek do rozwinięcia się uzależnienia oraz model poznawczo-behawioralny.
Uzależnienie od wykonywania danej czynności pojawia się w momencie, gdy towarzyszy jej wewnętrzny przymus lub silne pragnienie jej rozpoczęcia i jak najdłuższego kontynuowania. Cechą charakterystyczną uzależnienia (każdego rodzaju) jest narastanie trudności w kontrolowaniu zachowań z nim związanych oraz zwiększenie tolerancji (czyli wewnętrznej potrzeby coraz większej częstotliwości podejmowania czynności uzależniającej). W momencie, gdy czynność zostanie przerwana lub możliwość jej wykonywania zostanie ograniczona, pojawiają się niepożądane objawy abstynencyjne, inaczej odstawienne. Do takich objawów należą zaburzenia fizjologiczne ze strony organizmu, np. nadmierna potliwość, drżenie rąk, bóle głowy czy bezsenność. Dołączyć się mogą także problemy natury psychologicznej, takie jak zachowania agresywne, rozdrażnienie, nasilony lęk, wstyd czy poczucie winy. Co ważne, osoba, której dotyczy uzależnienie, powtarza dane zachowanie pomimo świadomości, że jest ono niezdrowe, a nawet niebezpieczne dla jej funkcjonowania w sferze zawodowej, rodzinnej czy psychiczno-społecznej. Przez wiele lat trwania w uzależnieniu odrzuca negatywne opinie otoczenia na temat negatywnych konsekwencji nałogu. Osoby uzależnione często nieświadomie kreują wiele różnych złudzeń na temat swojego życia oraz zachowania, powoduje to niestety zmniejszenie chęci do zmiany swoich szkodliwych nawyków. Szczególnie często uzależnienia behawioralne dotyczą dzieci oraz młodzieży. Jednym z częstszych takich zaburzeń jest nałogowe korzystanie z zaawansowanych technicznie urządzeń do wymiany danych, takich jak komputery i smartfony.
Przykłady najczęstszych uzależnień behawioralnych są:
zakupoholizm,
patologiczny hazard,
kompulsywne objadanie się,
ortoreksja - nadmierna koncentracja na zdrowym jedzeniu,
uzależnienie od seksu lub pornografii (seksoholizm),
pracoholizm,
uzależnienie od używania komputera i gier komputerowych,
siecioholizm - uzależnienie od użytkowania sieci internetowej,
fonoholizm - uzależnienie od telefonu komórkowego,
uzależnienie od używania kart płatniczych,
kleptoholizm - uzależnienie od okradania,
uzależnienie od środków masowego przekazu,
tanoreksja - uzależnienie od opalania się w solarium,
bigoreksja - przesadna dbałość o sylwetkę poprzez ćwiczenia fizyczne, restrykcyjną dietę, stosowanie
sterydów anabolicznych,
uzależnienie od zabiegów medycyny estetycznej i chirurgii plastycznej.
Uzależnienie od telefonu (fonoholizm) ----- to jest dwa razy
Objawy uzależnienia behawioralnego:
brak kontroli nad częstotliwością i ilością czasu spędzanego na czynnościach nałogowych
niezdolność do zaprzestania swoich działań
obsesyjne myśli o bodźcu wywołującym uzależnienie
kłamstwa
rozluźnienie więzi z bliskimi osobami
zaniedbywanie zainteresowań oraz obowiązków
kontynuowanie nałogu mimo widocznych, negatywnych konsekwencji
Mechanizmy uzależnień behawioralnych
Uzależnienia behawioralne aktywują te same obszary mózgu odpowiedzialne za odczuwanie przyjemności i nagród, co uzależnienia od substancji psychoaktywnych. Oznacza to, że osoby uzależnione doświadczają podobnych uczuć przyjemności i wydzielania neuroprzekaźników, takich jak dopamina. Te doznania wzmacniają nawyk, tworząc błędne koło uzależnienia.
Leczenie uzależnień behawioralnych: Celem psychoterapii jest analiza zachowań lub sytuacji, które sprzyjają podejmowaniu danego zachowania, następnie zmiana szkodliwych nawyków oraz nauka nowych, skutecznych metod radzenia sobie z problemami i emocjami. Najczęściej łączy się terapię indywidualną, grupową oraz rodzinną. W Polsce istnieje wiele grup samopomocowych (Anonimowi Jedzenioholicy, Anonimowi Hazardziści, Anonimowi Seksoholicy). Ich działanie oparte jest na zasadzie 12 kroków - zbiorze zaleceń dla osoby uzależnionej, które mają jej pomóc uwolnić się z nałogu.
Często stosowaną metodą jest także farmakoterapia - jej celem jest stabilizacja nastroju lub redukcja depresji, która może towarzyszyć uzależnieniom.
Niezbędnymi umiejętnościami w drodze ku zdrowieniu są:
1. rozpoznawanie potrzeb i szukanie adekwatnego wsparcia w radzeniu sobie z emocjami i potrzebami
2. uzyskanie świadomości-uznanie problemu, że jest się uzależnionym, które stanowi pierwszy krok w procesie zdrowienia
3. Rozpoznawanie negatywnych skutków nałogu w obszarze zdrowia psychicznego, zdrowia fizycznego, relacji z innymi , rodzinnej oraz w sferze materialnej i duchowej
4. uzyskanie umiejętności zarządzania stresem - nauka zdrowych strategii radzenia sobie może pomóc zmniejszyć potrzebę ucieczki w uzależnienia.
5. Wsparcie społeczne: Otoczenie się wsparciem bliskich oraz uczestnictwo w grupach wsparcia może pomóc w pokonaniu uzależnienia.
Wsparcie terapeutyczne: Terapia behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna oraz terapie oparte na podejściu poznawczo-behawioralnym mogą pomóc w identyfikacji negatywnych wzorców zachowań i opracowaniu zdrowych nawyków.
Podsumowanie
Uzależnienia behawioralne to niewidoczne nałogi, które mogą poważnie wpłynąć na życie jednostki. Niezależnie od tego, czy uzależnienie dotyczy gier, mediów społecznościowych, pracy czy jedzenia, ważne jest, aby dostrzec problem i podjąć kroki w kierunku zdrowego zarządzania zachowaniami. Świadomość, terapia, wsparcie społeczne i rozwijanie zdrowych mechanizmów radzenia sobie są kluczowe w procesie przezwyciężania uzależnień behawioralnych i odzyskiwania kontroli nad życiem.
Uzależnieniem behawioralnym, inaczej czynnościowym, nazywamy grupę objawów związanych z wielokrotnym, długotrwałym i utrwalonym powtarzaniem konkretnej czynności. Działanie takie ma na celu zredukowanie złego samopoczucia i wewnętrznego napięcia poprzez osiągnięcie uczucia przyjemności, zaspokojenia, radości czy nawet euforii przez osobę wykonującą daną czynność. Zazwyczaj są to zachowania akceptowane społecznie.
Wspólną cechą wszystkich uzależnień jest zaburzona kontrola impulsów, którym osoba z takimi problemami nie jest w stanie się oprzeć, a poddanie się im przynosi poczucie ulgi.
Wyróżnić można kilka modeli uzależnień, np. model biomedyczny, w którym za rozwinięcie się nałogu odpowiadać mają przekaźniki w mózgu oraz geny; model psychodynamiczny, który upatruje w traumatycznych wydarzeniach z dzieciństwa przyczynek do rozwinięcia się uzależnienia oraz model poznawczo-behawioralny.
Uzależnienie od wykonywania danej czynności pojawia się w momencie, gdy towarzyszy jej wewnętrzny przymus lub silne pragnienie jej rozpoczęcia i jak najdłuższego kontynuowania. Cechą charakterystyczną uzależnienia (każdego rodzaju) jest narastanie trudności w kontrolowaniu zachowań z nim związanych oraz zwiększenie tolerancji (czyli wewnętrznej potrzeby coraz większej częstotliwości podejmowania czynności uzależniającej). W momencie, gdy czynność zostanie przerwana lub możliwość jej wykonywania zostanie ograniczona, pojawiają się niepożądane objawy abstynencyjne, inaczej odstawienne. Do takich objawów należą zaburzenia fizjologiczne ze strony organizmu, np. nadmierna potliwość, drżenie rąk, bóle głowy czy bezsenność. Dołączyć się mogą także problemy natury psychologicznej, takie jak zachowania agresywne, rozdrażnienie, nasilony lęk, wstyd czy poczucie winy. Co ważne, osoba, której dotyczy uzależnienie, powtarza dane zachowanie pomimo świadomości, że jest ono niezdrowe, a nawet niebezpieczne dla jej funkcjonowania w sferze zawodowej, rodzinnej czy psychiczno-społecznej. Przez wiele lat trwania w uzależnieniu odrzuca negatywne opinie otoczenia na temat negatywnych konsekwencji nałogu. Osoby uzależnione często nieświadomie kreują wiele różnych złudzeń na temat swojego życia oraz zachowania, powoduje to niestety zmniejszenie chęci do zmiany swoich szkodliwych nawyków. Szczególnie często uzależnienia behawioralne dotyczą dzieci oraz młodzieży. Jednym z częstszych takich zaburzeń jest nałogowe korzystanie z zaawansowanych technicznie urządzeń do wymiany danych, takich jak komputery i smartfony.
Przykłady najczęstszych uzależnień behawioralnych są:
Objawy uzależnienia behawioralnego:
Mechanizmy uzależnień behawioralnych
Uzależnienia behawioralne aktywują te same obszary mózgu odpowiedzialne za odczuwanie przyjemności i nagród, co uzależnienia od substancji psychoaktywnych. Oznacza to, że osoby uzależnione doświadczają podobnych uczuć przyjemności i wydzielania neuroprzekaźników, takich jak dopamina. Te doznania wzmacniają nawyk, tworząc błędne koło uzależnienia.
Leczenie uzależnień behawioralnych: Celem psychoterapii jest analiza zachowań lub sytuacji, które sprzyjają podejmowaniu danego zachowania, następnie zmiana szkodliwych nawyków oraz nauka nowych, skutecznych metod radzenia sobie z problemami i emocjami. Najczęściej łączy się terapię indywidualną, grupową oraz rodzinną. W Polsce istnieje wiele grup samopomocowych (Anonimowi Jedzenioholicy, Anonimowi Hazardziści, Anonimowi Seksoholicy). Ich działanie oparte jest na zasadzie 12 kroków - zbiorze zaleceń dla osoby uzależnionej, które mają jej pomóc uwolnić się z nałogu.
Często stosowaną metodą jest także farmakoterapia - jej celem jest stabilizacja nastroju lub redukcja depresji, która może towarzyszyć uzależnieniom.
Niezbędnymi umiejętnościami w drodze ku zdrowieniu są:
1. rozpoznawanie potrzeb i szukanie adekwatnego wsparcia w radzeniu sobie z emocjami i potrzebami
2. uzyskanie świadomości-uznanie problemu, że jest się uzależnionym, które stanowi pierwszy krok w procesie zdrowienia
3. Rozpoznawanie negatywnych skutków nałogu w obszarze zdrowia psychicznego, zdrowia fizycznego, relacji z innymi , rodzinnej oraz w sferze materialnej i duchowej
4. uzyskanie umiejętności zarządzania stresem - nauka zdrowych strategii radzenia sobie może pomóc zmniejszyć potrzebę ucieczki w uzależnienia.
5. Wsparcie społeczne: Otoczenie się wsparciem bliskich oraz uczestnictwo w grupach wsparcia może pomóc w pokonaniu uzależnienia.
Wsparcie terapeutyczne: Terapia behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna oraz terapie oparte na podejściu poznawczo-behawioralnym mogą pomóc w identyfikacji negatywnych wzorców zachowań i opracowaniu zdrowych nawyków.
Podsumowanie
Uzależnienia behawioralne to niewidoczne nałogi, które mogą poważnie wpłynąć na życie jednostki. Niezależnie od tego, czy uzależnienie dotyczy gier, mediów społecznościowych, pracy czy jedzenia, ważne jest, aby dostrzec problem i podjąć kroki w kierunku zdrowego zarządzania zachowaniami. Świadomość, terapia, wsparcie społeczne i rozwijanie zdrowych mechanizmów radzenia sobie są kluczowe w procesie przezwyciężania uzależnień behawioralnych i odzyskiwania kontroli nad życiem.
Uzależnienie od miłości, nazywane także uzależnieniem emocjonalnym, to stan, w którym jednostka staje się
nadmiernie
zależna od uczuć, uwagi i aprobaty innej osoby. Chociaż miłość jest pięknym uczuciem, to w pewnych przypadkach
może stać
się obsesyjną potrzebą, prowadzącą do niezdrowych i toksycznych wzorców zachowań.
Charakterystyka uzależnienia od miłości
Uzależnienie od miłości to sytuacja, w której jednostka uzależnia się emocjonalnie od innej osoby. Wprowadza to obsesyjną potrzebę bycia akceptowanym, kochanym i zatroskanym o tę osobę, niezależnie od tego, czy ta relacja jest zdrowa czy toksyczna. Uzależniony od miłości odczuwa silny lęk przed odrzuceniem i trudności w samodzielnym funkcjonowaniu bez drugiej osoby.
Objawy uzależnienia od miłości
1.Nadmierne uzależnienie emocjonalne: Uzależnieni od miłości nadmiernie angażują się emocjonalnie w związek, często niewłaściwie ignorując swoje własne potrzeby i granice.
2. Strach przed odrzuceniem: Osoby uzależnione od miłości często odczuwają lęk przed odrzuceniem lub porzuceniem przez partnera, co prowadzi do skrajnej niesamodzielności życiowej, lęku przed podejmowaniem jakichkolwiek decyzji bez udziału partnera.
3.Toksyczne relacje: Uzależnieni od miłości często pozostają w toksycznych relacjach, akceptując niewłaściwe zachowania i nadmierne kompromisy, aby utrzymać partnera przy sobie.
4.Niskie poczucie własnej wartości: Wiele osób uzależnionych od miłości ma niskie poczucie własnej wartości i uzależnia się od pozytywnej opinii innych, aby poczuć się dobrze.
Przyczyny uzależnienia od miłości
Uzależnienie od miłości może wynikać z różnych przyczyn, takich jak:
1.Trauma emocjonalna: Osoby z historią traumy, odrzucenia lub zaniedbywania w przeszłości mogą szukać w miłości źródła bezpieczeństwa.
2. Niskie poczucie własnej wartości: Osoby z niską samooceną mogą uzależniać się od miłości jako źródła potwierdzenia i wartości.
3. Brak umiejętności radzenia sobie: Osoby, które nie nauczyły się radzić sobie z emocjami i stresem, mogą szukać wsparcia w innych osobach.
Przełamywanie uzależnienia od miłości
1. Samowiedza i akceptacja: Ważne jest zrozumienie, że istnieje problem uzależnienia od miłości. Przyjrzenie się swoim wzorcom zachowań i uczuć jest kluczowe.
2. Wsparcie terapeutyczne: Terapia indywidualna lub grupowa może pomóc zidentyfikować korzenie problemu, rozwijać zdrowe nawyki emocjonalne i budować samoocenę.
3. Rozwijanie niezależności: Uzależnieni od miłości powinni nauczyć się funkcjonować niezależnie, budować swoje pasje i zainteresowania.
4. Ustalanie zdrowych granic: Nauka stawiania granic i określania swoich potrzeb jest kluczowa w procesie wyjścia z uzależnienia od miłości.
Podsumowanie
Uzależnienie od miłości to obsesyjna potrzeba emocjonalnej zależności od innych osób, co może prowadzić do toksycznych relacji i niskiego poczucia własnej wartości. Rozpoznanie problemu, terapia, rozwijanie niezależności emocjonalnej i zdrowych granic to kroki, które mogą pomóc w przełamaniu tej pułapki emocjonalnej. Kluczowym jest budowanie zdrowej relacji ze sobą, zanim można zbudować zdrową relację z innymi.
Charakterystyka uzależnienia od miłości
Uzależnienie od miłości to sytuacja, w której jednostka uzależnia się emocjonalnie od innej osoby. Wprowadza to obsesyjną potrzebę bycia akceptowanym, kochanym i zatroskanym o tę osobę, niezależnie od tego, czy ta relacja jest zdrowa czy toksyczna. Uzależniony od miłości odczuwa silny lęk przed odrzuceniem i trudności w samodzielnym funkcjonowaniu bez drugiej osoby.
Objawy uzależnienia od miłości
1.Nadmierne uzależnienie emocjonalne: Uzależnieni od miłości nadmiernie angażują się emocjonalnie w związek, często niewłaściwie ignorując swoje własne potrzeby i granice.
2. Strach przed odrzuceniem: Osoby uzależnione od miłości często odczuwają lęk przed odrzuceniem lub porzuceniem przez partnera, co prowadzi do skrajnej niesamodzielności życiowej, lęku przed podejmowaniem jakichkolwiek decyzji bez udziału partnera.
3.Toksyczne relacje: Uzależnieni od miłości często pozostają w toksycznych relacjach, akceptując niewłaściwe zachowania i nadmierne kompromisy, aby utrzymać partnera przy sobie.
4.Niskie poczucie własnej wartości: Wiele osób uzależnionych od miłości ma niskie poczucie własnej wartości i uzależnia się od pozytywnej opinii innych, aby poczuć się dobrze.
Przyczyny uzależnienia od miłości
Uzależnienie od miłości może wynikać z różnych przyczyn, takich jak:
1.Trauma emocjonalna: Osoby z historią traumy, odrzucenia lub zaniedbywania w przeszłości mogą szukać w miłości źródła bezpieczeństwa.
2. Niskie poczucie własnej wartości: Osoby z niską samooceną mogą uzależniać się od miłości jako źródła potwierdzenia i wartości.
3. Brak umiejętności radzenia sobie: Osoby, które nie nauczyły się radzić sobie z emocjami i stresem, mogą szukać wsparcia w innych osobach.
Przełamywanie uzależnienia od miłości
1. Samowiedza i akceptacja: Ważne jest zrozumienie, że istnieje problem uzależnienia od miłości. Przyjrzenie się swoim wzorcom zachowań i uczuć jest kluczowe.
2. Wsparcie terapeutyczne: Terapia indywidualna lub grupowa może pomóc zidentyfikować korzenie problemu, rozwijać zdrowe nawyki emocjonalne i budować samoocenę.
3. Rozwijanie niezależności: Uzależnieni od miłości powinni nauczyć się funkcjonować niezależnie, budować swoje pasje i zainteresowania.
4. Ustalanie zdrowych granic: Nauka stawiania granic i określania swoich potrzeb jest kluczowa w procesie wyjścia z uzależnienia od miłości.
Podsumowanie
Uzależnienie od miłości to obsesyjna potrzeba emocjonalnej zależności od innych osób, co może prowadzić do toksycznych relacji i niskiego poczucia własnej wartości. Rozpoznanie problemu, terapia, rozwijanie niezależności emocjonalnej i zdrowych granic to kroki, które mogą pomóc w przełamaniu tej pułapki emocjonalnej. Kluczowym jest budowanie zdrowej relacji ze sobą, zanim można zbudować zdrową relację z innymi.
Złożony Zespół Stresu Pourazowego (CPTSD), znany również jako złożony zespół traumy, to rodzaj reakcji na
traumatyczne
wydarzenia, które wykraczają poza tradycyjne diagnozy zespołu stresu pourazowego (PTSD). CPTSD obejmuje szerszy
zakres
objawów i skomplikowane konsekwencje traumy, które mogą wpływać na różne aspekty życia jednostki.
Charakterystyka złożonego zespołu stresu pourazowego (CPTSD)
CPTSD dotyczy osób, które doświadczyły powtarzających się lub długotrwałych traumatycznych sytuacji, takich jak przemoc fizyczna, emocjonalna czy seksualna, a także zaniedbanie w okresie dzieciństwa. W porównaniu do PTSD, CPTSD obejmuje nie tylko objawy związane z nagłą traumatyczną sytuacją, ale także długotrwałe skutki traumy.
Objawy złożonego zespołu stresu pourazowego (CPTSD)
1.Trudności w regulacji emocji: Osoby z CPTSD mogą mieć trudności w kontrolowaniu emocji, doświadczać nagłych napadów złości, smutku czy paniki.
2.Niskie poczucie własnej wartości: CPTSD może prowadzić do chronicznego niskiego poczucia własnej wartości i braku zaufania do samego siebie.
3.Trudności w relacjach interpersonalnych: Osoby z CPTSD mogą mieć trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu zdrowych relacji, często wpadając w toksyczne wzorce.
4.Rozregulowane myśli i ciało: CPTSD może prowadzić do trudności w koncentracji, problemów ze snem, a także dolegliwości fizycznych, takich jak bóle głowy czy problemy żołądkowe.
5.Hiperszybkość reakcji na stres: Osoby z CPTSD często reagują nadmiernie na stresujące sytuacje, co może prowadzić do przewlekłego stanu nadmiernego pobudzenia.
Przyczyny złożonego zespołu stresu pourazowego (CPTSD)
CPTSD jest często rezultatem długotrwałego wystawienia na traumatyczne wydarzenia, zwłaszcza w dzieciństwie. Osoby, które doświadczyły przemoc, zaniedbanie lub utratę bliskich w formującym się umyśle, mogą rozwijać CPTSD.
Leczenie złożonego zespołu stresu pourazowego (CPTSD)
1.Terapia traumatyczna: Terapie oparte na przetwarzaniu traumy, takie jak terapia EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) czy terapia somatyczna, mogą pomóc w przetwarzaniu i uwalnianiu traumy.
2.Terapia psychodynamiczna: Skupia się na zrozumieniu głęboko zakorzenionych mechanizmów obronnych i przekonań, które mogą mieć związek z traumą.
3.Terapia oparta na relacjach: Budowanie zdrowej relacji terapeutycznej może pomóc w odbudowie zaufania i poprawie umiejętności interpersonalnych.
4.Terapia poznawczo-behawioralna (CBT): Pomaga w identyfikacji i zmianie myśli i przekonań negatywnych związanych z traumą.
Wsparcie farmakologiczne: W niektórych przypadkach leki przeciwlękowe lub przeciwdepresyjne mogą być pomocne w zarządzaniu objawami CPTSD.
Podsumowanie
Złożony Zespół Stresu Pourazowego (CPTSD) to forma reakcji na traumatyczne wydarzenia, która obejmuje szerszy zakres objawów i konsekwencji niż tradycyjne PTSD. U osób z CPTSD trudności z regulacją emocji, trudności w relacjach interpersonalnych oraz inne objawy utrzymują się długotrwale. Terapie traumatyczne, psychodynamiczne, oparte na relacjach czy poznawczo-behawioralne mogą pomóc w przetwarzaniu traumy i poprawie jakości życia osób dotkniętych CPTSD.
Charakterystyka złożonego zespołu stresu pourazowego (CPTSD)
CPTSD dotyczy osób, które doświadczyły powtarzających się lub długotrwałych traumatycznych sytuacji, takich jak przemoc fizyczna, emocjonalna czy seksualna, a także zaniedbanie w okresie dzieciństwa. W porównaniu do PTSD, CPTSD obejmuje nie tylko objawy związane z nagłą traumatyczną sytuacją, ale także długotrwałe skutki traumy.
Objawy złożonego zespołu stresu pourazowego (CPTSD)
1.Trudności w regulacji emocji: Osoby z CPTSD mogą mieć trudności w kontrolowaniu emocji, doświadczać nagłych napadów złości, smutku czy paniki.
2.Niskie poczucie własnej wartości: CPTSD może prowadzić do chronicznego niskiego poczucia własnej wartości i braku zaufania do samego siebie.
3.Trudności w relacjach interpersonalnych: Osoby z CPTSD mogą mieć trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu zdrowych relacji, często wpadając w toksyczne wzorce.
4.Rozregulowane myśli i ciało: CPTSD może prowadzić do trudności w koncentracji, problemów ze snem, a także dolegliwości fizycznych, takich jak bóle głowy czy problemy żołądkowe.
5.Hiperszybkość reakcji na stres: Osoby z CPTSD często reagują nadmiernie na stresujące sytuacje, co może prowadzić do przewlekłego stanu nadmiernego pobudzenia.
Przyczyny złożonego zespołu stresu pourazowego (CPTSD)
CPTSD jest często rezultatem długotrwałego wystawienia na traumatyczne wydarzenia, zwłaszcza w dzieciństwie. Osoby, które doświadczyły przemoc, zaniedbanie lub utratę bliskich w formującym się umyśle, mogą rozwijać CPTSD.
Leczenie złożonego zespołu stresu pourazowego (CPTSD)
1.Terapia traumatyczna: Terapie oparte na przetwarzaniu traumy, takie jak terapia EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) czy terapia somatyczna, mogą pomóc w przetwarzaniu i uwalnianiu traumy.
2.Terapia psychodynamiczna: Skupia się na zrozumieniu głęboko zakorzenionych mechanizmów obronnych i przekonań, które mogą mieć związek z traumą.
3.Terapia oparta na relacjach: Budowanie zdrowej relacji terapeutycznej może pomóc w odbudowie zaufania i poprawie umiejętności interpersonalnych.
4.Terapia poznawczo-behawioralna (CBT): Pomaga w identyfikacji i zmianie myśli i przekonań negatywnych związanych z traumą.
Wsparcie farmakologiczne: W niektórych przypadkach leki przeciwlękowe lub przeciwdepresyjne mogą być pomocne w zarządzaniu objawami CPTSD.
Podsumowanie
Złożony Zespół Stresu Pourazowego (CPTSD) to forma reakcji na traumatyczne wydarzenia, która obejmuje szerszy zakres objawów i konsekwencji niż tradycyjne PTSD. U osób z CPTSD trudności z regulacją emocji, trudności w relacjach interpersonalnych oraz inne objawy utrzymują się długotrwale. Terapie traumatyczne, psychodynamiczne, oparte na relacjach czy poznawczo-behawioralne mogą pomóc w przetwarzaniu traumy i poprawie jakości życia osób dotkniętych CPTSD.
Definicja:
Jest to postępujące zaburzenie polegające na stopniowej utracie poczucia własnej tożsamości i opieraniu się na rzeczywistości zewnętrznej (Bradshaw, 2010). Posiada określone objawy, które podlegają terapii - podobnie jak uzależnienia chemiczne lub behawioralne.
WCZESNE stadium
zwiększona uwaga skierowana na partnera - próby zadowolenia go zaprzeczanie i problemowym zachowaniom racjonalizowanie stopniowa rezygnacja z własnych zainteresowań, przyjaźni stopniowa utrata wiary w swoje osądy rzeczywistości
ŚRODKOWE stadium
nasilenie uczucia lęku, poczucia winy oraz obwiniania siebie obniżenie samooceny coraz częstsze uczucie złości, żalu, rozczarowania próby zmiany zachowań bliskiej osoby poprzez narzekanie, obwinianie, uległość manipulacje. ukrywanie problemu przed bliskimi moze występować przemoc psychiczna, fizyczna próby poradzenia sobie z coraz większym napięciem przez inne uzależniające zachowania (zakupy,jedzenie, dieta, praca, gry, hazard,alkohol, leki, narkotyki)
PÓŹNE stadium
pojawianie się objawów związanych z przeżywaniem przewlekłego stresu - bezsenność, bóle głowy, zaburzenia odżywiania się. choroby serca, problemy z trawieniem nasilenie zachowań obsesyjno kompulsywnych rozwój uzależnienia zaniżone poczucie własnej wartości może wystąpić depresja narastające poczucie złości, rozpaczy i bezradności.
Zdrowienie
podjęcie terapii indywidualnej, grupowej udział w grupach wsparcia edukacja dotycząca uzależnienia oraz współuzależnienia wyjście z mechanizmów zaprzeczenia, racjonalizacji przeniesienie uwagi na siebie odbudowa własnej tożsamości odbudowa poczucia własnej wartości nauka wyrażania emocji, myśli, potrzeb nauka dostrzegania swoich granic stawiania ich
Bibliografia
Brad 1. (2010) wealing the hame that Binds You Health Communications, the Lancer, D. 20171 Codependency Addiction Stages of Disease and Recovery Cisbal Journal of Addiction & Rehabilitation Medicine 2 21 1₂.
Jest to postępujące zaburzenie polegające na stopniowej utracie poczucia własnej tożsamości i opieraniu się na rzeczywistości zewnętrznej (Bradshaw, 2010). Posiada określone objawy, które podlegają terapii - podobnie jak uzależnienia chemiczne lub behawioralne.
WCZESNE stadium
zwiększona uwaga skierowana na partnera - próby zadowolenia go zaprzeczanie i problemowym zachowaniom racjonalizowanie stopniowa rezygnacja z własnych zainteresowań, przyjaźni stopniowa utrata wiary w swoje osądy rzeczywistości
ŚRODKOWE stadium
nasilenie uczucia lęku, poczucia winy oraz obwiniania siebie obniżenie samooceny coraz częstsze uczucie złości, żalu, rozczarowania próby zmiany zachowań bliskiej osoby poprzez narzekanie, obwinianie, uległość manipulacje. ukrywanie problemu przed bliskimi moze występować przemoc psychiczna, fizyczna próby poradzenia sobie z coraz większym napięciem przez inne uzależniające zachowania (zakupy,jedzenie, dieta, praca, gry, hazard,alkohol, leki, narkotyki)
PÓŹNE stadium
pojawianie się objawów związanych z przeżywaniem przewlekłego stresu - bezsenność, bóle głowy, zaburzenia odżywiania się. choroby serca, problemy z trawieniem nasilenie zachowań obsesyjno kompulsywnych rozwój uzależnienia zaniżone poczucie własnej wartości może wystąpić depresja narastające poczucie złości, rozpaczy i bezradności.
Zdrowienie
podjęcie terapii indywidualnej, grupowej udział w grupach wsparcia edukacja dotycząca uzależnienia oraz współuzależnienia wyjście z mechanizmów zaprzeczenia, racjonalizacji przeniesienie uwagi na siebie odbudowa własnej tożsamości odbudowa poczucia własnej wartości nauka wyrażania emocji, myśli, potrzeb nauka dostrzegania swoich granic stawiania ich
Bibliografia
Brad 1. (2010) wealing the hame that Binds You Health Communications, the Lancer, D. 20171 Codependency Addiction Stages of Disease and Recovery Cisbal Journal of Addiction & Rehabilitation Medicine 2 21 1₂.
W przygotowaniu
W przygotowaniu
W przygotowaniu
W przygotowaniu
W przygotowaniu
W przygotowaniu
W przygotowaniu
W przygotowaniu
Praca terapeutyczna poddawana jest stałej superwizij
Anna Owczarek
W mojej pracy oferuję pomoc osobom powyżej 18 r.ż. Najważniejszym elementem wstępnym przed podjęciem psychoterapii jest indywidualna decyzja osoby zgłaszającej się, aby podjąć pracę nad sobą. Oznacza to, że na psychoterapię zgłasza się osoba zainteresowana , a nie ktoś, kto chce taką osobę zgłosić (np. współmałżonek, krewny).
Prqcuję w nurcie integratywnym, co oznacza, że korzystam z różnych technik terapeutycznych i sposobów prowadzenia klienta bazując na posiadanej wiedzy i praktyce. Wśród nich znajduje się min.podejście psychoanalityczne, systemowe, poznawczo-behawioralne, praca oparta na relacji z klientem. Proces psychoterapii rozpoczyna się od konsultacji psychologicznych, podczas których definiowane są problemy oraz cele planowanej psychoterapii. Omawiany jest także kontrakt terapeutyczny.
Kontakt
Pracujemy w nieregularnych godzinach, które uzależnione są od grafików Specjalistów.
Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub chcesz zapisać się na wizytę – ZADZWOŃ DO NAS!